gitar çalıp şarkı söyleyen adamlar ve balık tutan kadınların kütüphanesi için tuna nehri kenarında bir hayal.

11 Kasım 2012 Pazar

karaltı.

Dünyanın o son günü sen beni arayacak mısın bilmiyorum. Yeterince arabesk olmadım, onu biliyorum. Olmak istemedim, olmaya çalışmadım. Şimdi inebildiğim kadar derine iniyorum ve evet, çok anlamı olan, çok dinlenen ve şimdi de dinlenmeye tam anlamıyla devam edilen, aslında anlamıyla şimdi kavuşan şarkıyı dinliyorum. Öyle, o kadar.

http://fizy.com/#s/1ajbag

Bekleme odası bana uzun bir yoldan bahsediyor, malum turuncu ışıktan ve yeşillerden, halıflekslerden haber getiriyor.

Ve zannetme evet, değilniyetim.

Selam olsun karıncalar! Kar altında karıncalar! Karaltılı karıncalar!

Daha gelemedim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder