“benim için her insanın bir rengi vardır, renklere göre değerlendiririm insanları” dedi bir tanesi.öbürü “evet bence de” dedi.
yine iğrenmiştim.bu duyguyu ne de çok yaşıyorum ben.acaba bugün kaç kez böyle hissettim?bu tek değildi.yazmak istediğimde bile onları yazmamalıyım sanki.ama nasıl bir kimyasaldır vücudun salgıladığı, bir diğer insanı küçük düşürme dürtüsüne sebep olan.neden bakmazlar ki?okkalı küfürler edesim var.mutlu eder mi?bence umurunda bile değil.benim umurumda olması canımı çok sıkıyor.buna alışmam gerek.bu kadar çelişmek zorunda sanırım.nefret etmek istemiyorum.çok mu zor gülümsemek ve aynı organik maddelerin bir araya gelişinden oluştuğunu kabul etmek?nedir bu işin kimyası?kendini üstün görme çabasının her hangi bir formülde yeri varsa ispatlanmasını istiyorum.ispatlansa da kabul etmicem ama!ne kolay aşağılık olmak.daha kolay üstün olmak,belki de iyi olmak.adı önemli değil.zaten pek yazasım yok bu gece.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder